{"id":126,"date":"2023-08-22T01:12:05","date_gmt":"2023-08-21T23:12:05","guid":{"rendered":"https:\/\/16mm.com.pl\/?p=126"},"modified":"2023-08-22T03:00:59","modified_gmt":"2023-08-22T01:00:59","slug":"zabawa-w-kino-quentina-tarantino","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/2023\/08\/22\/zabawa-w-kino-quentina-tarantino\/","title":{"rendered":"Zabawa w kino Quentina Tarantino"},"content":{"rendered":"\n

Jak zachowa\u0107 oryginalno\u015b\u0107 w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym wszystko ju\u017c by\u0142o? Jak si\u0119 nie opatrzy\u0107 widzowi, kt\u00f3rego coraz trudniej jest zaskoczy\u0107? I jak, do diaska, zawrze\u0107 jak\u0105\u015b g\u0142\u0119bsz\u0105 my\u015bl w filmie, \u017ceby na koniec nie zosta\u0107 oskar\u017conym o narzucanie niechcianej ideologii? Sprawd\u017amy, czy znany i lubiany Quentin Tarantino, sztandarowy przyk\u0142ad tw\u00f3rcy kina postmodernistycznego, odnalaz\u0142 odpowiedzi (lub zr\u0119czne sposoby, by ich unikn\u0105\u0107) na powy\u017csze pytania. Na tapet we\u017amiemy jedno z dzie\u0142 pierwszej dekady naszego stulecia, prywatnie moje ulubione \u2013 B\u0119karty wojny<\/em> (Inglorious Basterds<\/em>, 2009).<\/strong><\/p>\n\n\n\n

W ramach przypomnienia nakre\u015bl\u0119 pokr\u00f3tce zarys fabu\u0142y. Gdzie\u015b w okupowanej Francji l\u0105duje tajna, ameryka\u0144ska jednostka wojskowa. Grupa \u017co\u0142nierzy zwanych B\u0119kartami, dowodzona przez Aldo Raine\u2019a zwanego Apaczem rozpoczyna sw\u0105 misj\u0119 \u2013 makabryczny odwet na nazistach. W \u017cy\u0142ach B\u0119kart\u00f3w p\u0142ynie \u017cydowska krew, kt\u00f3ra podsyca \u017c\u0105dz\u0119 zemsty i pobudza do najokrutniejszych dzia\u0142a\u0144. W mi\u0119dzyczasie m\u0142oda \u017byd\u00f3wka, osierocona w wyniku niemieckiej pieczo\u0142owito\u015bci pu\u0142kownika Hansa Landy, szykuje gor\u0105ce powitanie w swoim kinie hitlerowskim uczestnikom premiery. Wspomniany budynek po\u0142\u0105czy losy wszystkich bohater\u00f3w, by ostatecznie rozwi\u0105za\u0107 akcj\u0119 i pozostawi\u0107 widz\u00f3w w znakomitych humorach, jakie zapewnia ponad dwugodzinna jatka.<\/p>\n\n\n\n

W zamy\u015ble Quentina Tarantina kino stanowi organizm symbiotyczny, w kt\u00f3rym znajdzie si\u0119 miejsce i na wysokiej klasy kunszt i na ociekaj\u0105c\u0105 krwi\u0105 i absurdem rozrywk\u0119. Rozrywk\u0119 tak\u017ce na poziomie intelektualnym \u2013 nie zapominajmy o charakterystycznym dla postmodernizmu \u201epodw\u00f3jnym kodowaniu\u201d, czyli tak zwanym \u201epozdro dla kumatych\u201d. Kto mo\u017ce si\u0119 zaliczy\u0107 do tego zacnego grona kumatych odbiorc\u00f3w tekst\u00f3w kultury? Ano jednostki, kt\u00f3re w wyniku splotu \u017cyciowych zdarze\u0144 zaznajomi\u0142y si\u0119 co nieco z bogactwem kulturowym wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata i w trakcie seansu filmowego potrafi\u0105 wychwyci\u0107 wszelkie cytaty, odniesienia i nawi\u0105zania do innych dzie\u0142 kultury. Czy\u017c to nie wspania\u0142e, \u017ce opr\u00f3cz dzikiej rado\u015bci p\u0142yn\u0105cej z obcowania z kultur\u0105 mo\u017cemy r\u00f3wnie\u017c poczu\u0107 nutk\u0119 satysfakcji z posiadanej kinowej erudycji? Tarantino jako adept sztuki filmowej zdobytej mi\u0119dzy rega\u0142ami wypo\u017cyczalni kaset wideo r\u00f3wnie\u017c lubuje si\u0119 w tego typu rozrywce. Nawi\u0105zania obecne w jego filmach przyjmuj\u0105 czasem charakter pastiszowy, parodystyczny \u2013 zw\u0142aszcza wszelka zabawa konwencjami kina gatunkowego. Ale gdy Tarantino robi aluzj\u0119 do dzie\u0142a innego tw\u00f3rcy, to niech Was nie zwiedzie \u017cartobliwy ton \u2013 jest to wyraz ho\u0142du sk\u0142adanego przez artyst\u0119 drugiemu arty\u015bcie.[1]<\/p>\n\n\n\n

Zanim w 2009 roku \u015bwiat\u0142o dzienne ujrza\u0142y omawiane B\u0119karty wojny, <\/em>w 1978 roku w\u0142oski re\u017cyser Enzo Castellari prezentuje dzie\u0142o zatytu\u0142owane Quel maledetto treno blindato, <\/em>w USAznane jako Inglorious Bastards<\/em> (w Polsce przet\u0142umaczone jako Bohaterowie z piek\u0142a<\/em>). Brzmi znajomo? A je\u015bli dodam, \u017ce fabu\u0142a w du\u017cym skr\u00f3cie opiera si\u0119 na perypetiach grupki ameryka\u0144skich, niezbyt chlubnych \u017co\u0142nierzy, kt\u00f3rzy wpl\u0105tuj\u0105 si\u0119 w tajn\u0105 misj\u0119 maj\u0105c\u0105 na celu, kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, skrzywdzenie sporej liczby nazist\u00f3w? Ha! Na tym nie koniec filmowych inspiracji Quentina. Czy s\u0142yszeli\u015bcie kiedy\u015b o ameryka\u0144skim aktorze Aldo Ray? Swoj\u0105 przygod\u0119 z kinem rozpocz\u0105\u0142 w latach 50., po powrocie z frontu II wojny \u015bwiatowej.[2]<\/a> A czy co\u015b Wam m\u00f3wi nazwisko Antonio Margheriti? Nosi\u0142 je przedstawiciel nurtu exploitation film z lat 70\u201380. Natomiast Hugo Stiglitz to personalia meksyka\u0144skiego aktora kina grozy z lat 70\u201380. Ci z Was, kt\u00f3rym wartka akcja B\u0119kart\u00f3w wojny<\/em> zapad\u0142a g\u0142\u0119boko w pami\u0119\u0107, z pewno\u015bci\u0105 ju\u017c zd\u0105\u017cyli po\u0142\u0105czy\u0107 powy\u017csze nazwiska z nazwiskami pewnych bardzo charakterystycznych postaci tego\u017c filmowego dzie\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Jednak\u017ce najwi\u0119cej intertekstualnych smaczk\u00f3w czeka znawc\u00f3w lub cho\u0107by pobie\u017cnych odbiorc\u00f3w niemieckiego kina z okresu dwudziestolecia mi\u0119dzywojennego oraz p\u00f3\u017aniejszego, specyficznego okresu kinematografii przypadaj\u0105cego na czasy III Rzeszy. Dla pierwszego z nich bardzo popularnym gatunkiem filmowym by\u0142 tak zwany bergfilme<\/em>, czyli film przedstawiaj\u0105cy losy \u015bmia\u0142k\u00f3w wspinaj\u0105cych si\u0119 po g\u00f3rach. Brzmi niezbyt fascynuj\u0105co? Nie zapominajmy jednak, \u017ce po poniesionej w I wojnie \u015bwiatowej kl\u0119sce i wynikaj\u0105cych z niej konsekwencji obywatele niemieccy czuli si\u0119 upokorzeni. Nieustraszeni alpini\u015bci pokonuj\u0105cy w\u0142asne s\u0142abo\u015bci w drodze na szczyt g\u00f3rski wzbudzali g\u0142\u0119boko zakopane poczucie dumy. \u201eZa\u0142o\u017cymy ci gips, a ty opowiesz, jak z\u0142ama\u0142a\u015b nog\u0119 w g\u00f3rach. Przecie\u017c Niemcy chodz\u0105 po g\u00f3rach\u201d us\u0142ysza\u0142a aktorka-szpieg (Diane Kruger) z ust dow\u00f3dcy B\u0119kart\u00f3w (Brad Pitt) z jego palcem zanurzonym w ranie postrza\u0142owej. I by\u0142 to kluczowy argument, kt\u00f3ry zadecydowa\u0142 o dalszym kszta\u0142cie intrygi z gipsem i ameryka\u0144sko-w\u0142osk\u0105 obstaw\u0105 na pokazie filmowym w rolach g\u0142\u00f3wnych.<\/p>\n\n\n\n

Opisana powy\u017cej scena nie jest jedyn\u0105, w kt\u00f3rej wprawny widz mo\u017ce dostrzec odniesienie do ho\u0142ubionych swego czasu przez Niemc\u00f3w film\u00f3w wspinaczkowych. Pami\u0119tacie pierwsze spotkanie Shosanny Dreyfus (Melanie Laurent) z namolnym szeregowym Frederickiem Zollerem (Daniel Bruhl), specjalizuj\u0105cym si\u0119 w rozstrzeliwaniu ludzi z dzwonnicy? Mia\u0142o ono miejsce przed wej\u015bciem do kina, nad kt\u00f3rym b\u0142yszcza\u0142a reklama zapowiadaj\u0105ca seans Bia\u0142ego piek\u0142a<\/em> z Leni Riefenstahl w roli g\u0142\u00f3wnej. Bia\u0142e piek\u0142o<\/em> to oczywi\u015bcie przyk\u0142ad bergfilme<\/em>, ale du\u017co ciekawsza jest sama aktorka, kt\u00f3ra bardziej ni\u017c z kariery aktorskiej zas\u0142yn\u0119\u0142a ze swej tw\u00f3rczo\u015bci re\u017cyserskiej. Fuhrer osobi\u015bcie wyznaczy\u0142 j\u0105 do realizacji film\u00f3w propagandowych po\u015bwi\u0119conych partii nazistowskiej. Nazistowskie w\u0142adze bowiem bardzo szybko odkry\u0142y, \u017ce kino ze wzgl\u0119du na sw\u0105 plastyczn\u0105 form\u0119 i szerokie grono odbiorc\u00f3w mo\u017ce pos\u0142u\u017cy\u0107 jako sprawne narz\u0119dzie propagandy. Dlatego ju\u017c w 1933 roku zostaje powo\u0142ane do \u017cycia Ministerstwo Propagandy z Josephem Goebbelsem za sterami, a arty\u015bci niezainteresowani perspektyw\u0105 takiej wsp\u00f3\u0142pracy zacz\u0119li co rychlej opuszcza\u0107 swoj\u0105 ojczyzn\u0119.[3]<\/a> Na miejscu pozosta\u0142 mi\u0119dzy innymi znany aktor Emil Jannings, kt\u00f3rego posta\u0107 mo\u017cemy zobaczy\u0107 w scenie podczas premiery filmowej zorganizowanej w kinie Shosanny, chwal\u0105cego si\u0119 otrzyman\u0105 nagrod\u0105 w formie z\u0142otego pier\u015bcienia przyznawan\u0105 przez samego Goebbelsa.<\/p>\n\n\n\n

Prawdziwy ho\u0142d dla X Muzy dostrze\u017cemy jednak w rozdziale czwartym, w kt\u00f3rym dochodzi do spotkania pomi\u0119dzy dwoma Anglikami \u2013 porucznikiem a genera\u0142em. Porucznik, kt\u00f3ry przed wdzianiem munduru pracowa\u0142 jako krytyk filmowy, okazuje si\u0119 by\u0107 znawc\u0105 kina niemieckiego. Za jego po\u015brednictwem otrzymujemy mini wyk\u0142ad o za\u0142o\u017ceniach propagandowych le\u017c\u0105cych u podstaw dzia\u0142alno\u015bci Ministerstwa Goebbelsa. W tej scenie dowiadujemy si\u0119 r\u00f3wnie\u017c, \u017ce nie tylko Shosanna knuje tajny plan, kt\u00f3rego o\u015b stanowi nazistowska premiera filmowa w niewielkim francuskim kinie. C\u00f3\u017c za pyszny koncept \u2013 ogl\u0105damy film, w kt\u00f3rym po\u0142owa postaci gada o innych filmach, a g\u0142\u00f3wna intryga ma rozegra\u0107 si\u0119 w kinie podczas premiery kolejnego filmu. Czy wspomina\u0142am ju\u017c, \u017ce Tarantino uwielbia sk\u0142ada\u0107 ho\u0142dy X Muzie?<\/p>\n\n\n\n

Refleksywno\u015b\u0107 i \u015bci\u015ble z ni\u0105 zwi\u0105zana intertekstualno\u015b\u0107 to przecie\u017c g\u0142\u00f3wne cechy charakterystyczne dla filmowego postmodernizmu.[4]<\/a> Sztuka ponowoczesna nie usi\u0142uje ju\u017c odwzorowywa\u0107 wiernie rzeczywisto\u015bci ze wzgl\u0119du na \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie stanowi ona jedno wielkie k\u0142\u0105cze wzajemnych powi\u0105za\u0144 \u2013 powi\u0105za\u0144 mi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi tekstami kultury, ale tak\u017ce gr\u0105 pomi\u0119dzy tw\u00f3rc\u0105 dzie\u0142a a jego odbiorc\u0105.[5] Cho\u0107 w B\u0119kartach wojny<\/em> krew jest czerwona, nazi\u015bci bezczelni, a \u017bydzi dr\u0119czeni, to nikt nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce rzeczywisto\u015b\u0107 filmow\u0105 od prawdziwej dzieli gruba kreska utworzona z cytat\u00f3w, odniesie\u0144, konwencjonalnych chwyt\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Charakterystyczne dla film\u00f3w Tarantina jest tak\u017ce wykorzystywanie gotowych utwor\u00f3w muzycznych, ba, zdarza mu si\u0119 nawet pisa\u0107 sceny specjalnie pod konkretne piosenki. W omawianych B\u0119kartach wojny<\/em> par\u0119 razy us\u0142yszymy mi\u0119dzy innymi utwory skomponowane przez Ennio Morricone na potrzeby r\u00f3\u017cnych spaghetti western\u00f3w (tak na marginesie, jest to gatunek filmowy darzony przez Quentina szczeg\u00f3lnym sentymentem).<\/p>\n\n\n\n

A skoro o gatunkach mowa, to nie mo\u017cna zapomnie\u0107 o tym, \u017ce kino gatunkowe to dla postmodernist\u00f3w istna kopalnia diament\u00f3w. Im bardziej oszlifowanych, tym lepiej. Gatunek filmowy stanowi bowiem wabik na widz\u00f3w, w kt\u00f3rych generuje on okre\u015blone oczekiwania. Osadzenie akcji w czasach II wojny \u015bwiatowej, wojskowe mundury i mnogo\u015b\u0107 scen walki niew\u0105tpliwie przemawiaj\u0105 za konwencj\u0105 filmu wojennego. Jednak w miar\u0119 rozwoju akcji coraz wi\u0119cej element\u00f3w si\u0119 nie zgadza, co niekt\u00f3rych wprawia w os\u0142upienie, a pozosta\u0142ych w zachwyt.<\/p>\n\n\n\n

Gatunek przedstawiaj\u0105cy wojenn\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 uchodzi bowiem za do\u015b\u0107 schematyczny. Widz ma do czynienia z cz\u0142onkami dw\u00f3ch armii i bez problemu potrafi wskaza\u0107, kt\u00f3rzy z nich s\u0105 dobrzy, a kt\u00f3rzy \u017ali. W B\u0119kartach wojny<\/em> taki podzia\u0142 jest znacznie trudniejszy, gdy\u017c \u017caden z bohater\u00f3w nie posiada jednoznacznej osobowo\u015bci. Przyzwyczaili\u015bmy si\u0119, \u017ce \u017co\u0142nierze hitlerowscy s\u0105 \u201etymi z\u0142ymi\u201d, ale jak oceni\u0107 pozosta\u0142ych uczestnik\u00f3w filmowej historii? Zwalczaj\u0105cy nazist\u00f3w \u017bydzi s\u0105 r\u00f3wnie (je\u015bli nie bardziej) okrutni, co ich przeciwnicy. Co wi\u0119cej, wojenna masakra najwyra\u017aniej stanowi dla nich pierwszorz\u0119dn\u0105 rozrywk\u0119. \u201ePatrzenie, jak Donny rozwala nazist\u00f3w, jest dla nas jak kino\u201d przyznaje Aldo Raine w jednej ze scen. U Tarantina obie strony konfliktu maj\u0105 r\u0119ce splamione krwi\u0105, a osob\u0105 k\u0142ad\u0105c\u0105 kres wojnie jest elokwentny esesman-poliglota (ol\u015bniewaj\u0105cy Christoph Waltz). Re\u017cyser rezygnuje wi\u0119c z jednoznacznych i niepozostawiaj\u0105cych w\u0105tpliwo\u015bci podzia\u0142\u00f3w i zast\u0119puje je barwn\u0105 galeri\u0105 postaci o dwuznacznej moralno\u015bci. Grupka \u017co\u0142nierzy, kt\u00f3rej niestraszna pot\u0119\u017cna armia wroga, to inny motyw cz\u0119sto powtarzany w filmach wojennych. Towarzyszy mu inny, w postaci braterskiej wi\u0119zi mi\u0119dzy zdanymi tylko na siebie walcz\u0105cymi. Czy ten ostatni jest, aby na pewno obecny w B\u0119kartach wojny<\/em>? O\u015bmiu m\u0119\u017cczyzn, kt\u00f3rych \u0142\u0105czy ch\u0119\u0107 zemsty, by\u0107 mo\u017ce czuje do siebie pewn\u0105 sympati\u0119, ale nie jest to wi\u0119\u017a na tyle g\u0142\u0119boka, by uto\u017csamia\u0107 j\u0105 z braterstwem. Znacznie bli\u017cszy dzie\u0142u Tarantina jest klimat panuj\u0105cy w Parszywej dwunastce<\/em> (1967) Roberta Aldricha. Pr\u00f3\u017cno szuka\u0107 tutaj patetycznych hase\u0142 i szlachetnych czyn\u00f3w \u2013 tytu\u0142owi bohaterowie to zgraja awanturnik\u00f3w, kt\u00f3rym przewodzi najwi\u0119kszy z nich. Aldo Raine, podobnie jak major Reisman, jest niepokornym twardzielem, wzbudzaj\u0105cym respekt dog\u0142\u0119bn\u0105 znajomo\u015bci\u0105 wojennego rzemios\u0142a (kt\u00f3rej dowodzi intryguj\u0105ca blizna na szyi). Ze wzgl\u0119du na obecny w nim nihilizm, film Aldricha uwa\u017ca si\u0119 za wa\u017cny krok w rozwoju gatunku. Innego rodzaju prze\u0142om dokona\u0142 si\u0119 m.in. za spraw\u0105 Dzia\u0142 Nawarony<\/em> (1961) Jacka Lee Thompsona. W tym przypadku opowiadana historia zaczyna przypomina\u0107 obraz sensacyjno-przygodowy, w kt\u00f3rym wojna stanowi nie tyle zagro\u017cenie, co rodzaj sportu ekstremalnego. Podobnie zosta\u0142y wykreowane Tylko dla or\u0142\u00f3w<\/em> (1968) Briana G. Huttona, Komandosi z Nawarony<\/em> (1978) Guya Hamiltona i Z\u0142oto dla zuchwa\u0142ych<\/em> (1970) Huttona.[6]<\/a>  W\u0142a\u015bnie do tych element\u00f3w konwencji Tarantino odwo\u0142uje si\u0119 najcz\u0119\u015bciej. Sceny walki s\u0105 dynamiczne, widowiskowe i ociekaj\u0105 krwi\u0105. Dzi\u0119ki temu ca\u0142o\u015b\u0107 przedstawia si\u0119 sztucznie; \u017caden z widz\u00f3w nie ma w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce w\u0142a\u015bnie ogl\u0105da zabaw\u0119 w wojn\u0119. Pomimo odarcia B\u0119kart\u00f3w wojny<\/em> z patosu, braterstwa i heroizmu \u2013 cech nader cz\u0119sto kojarzonych z omawianym gatunkiem \u2013 film Tarantina w du\u017cej mierze mie\u015bci si\u0119 w granicach wyznaczonych przez konwencj\u0119. Jednak\u017ce w przypadku tego tw\u00f3rcy nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce nawet najpowa\u017cniejsza scena mo\u017ce (i zazwyczaj tak jest) zawiera\u0107 ironiczny wyd\u017awi\u0119k. Tak w\u0142a\u015bnie zosta\u0142a przedstawiona \u015bmier\u0107 niemieckiego sier\u017canta w jednej ze scen \u2013 g\u0142\u0119bokie s\u0142owa, dostojna muzyka i\u2026 kij baseballowy w r\u0119kach oprawcy. Ca\u0142y patos zmieciony jednym ciosem pa\u0142ki.<\/p>\n\n\n\n

Dlaczego Quentin nam to robi? Pomijaj\u0105c aspekt tw\u00f3rczej zabawy, dzi\u0119ki ironii tw\u00f3rca dystansuje si\u0119 wobec ideologii zawartej w danej konwencji. We wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie wyznawane warto\u015bci s\u0105 spraw\u0105 indywidualn\u0105, wi\u0119c narzucanie ich ociera si\u0119 o nieetyczn\u0105 manipulacj\u0119.[7]<\/a> Zamiast tego otrzymujemy kilka godzin beztroskiej rozrywki, a je\u015bli nawet mi\u0119dzy wierszami znajdziemy ukryte tre\u015bci, to re\u017cyser zawsze mo\u017ce je nazwa\u0107 zwyk\u0142ym \u017cartem. Atmosfera dowcipu towarzyszy tak\u017ce dyskusji, kt\u00f3r\u0105 autor B\u0119kart\u00f3w wojny<\/em> nawi\u0105zuje z widzem, a dotycz\u0105c\u0105 kwestii nurtuj\u0105cej postmodernist\u00f3w. Co ju\u017c by\u0142o? Co jeszcze mo\u017ce by\u0107? Na drugie pytanie coraz trudniej znale\u017a\u0107 odpowied\u017a, skoro sam Tarantino pozostaje cz\u0119\u015bciowo wierny niekt\u00f3rym schematom. Cho\u0107 jest to lojalno\u015b\u0107 do\u015b\u0107 przewrotna \u2013 cz\u0119sto pokazuje pewne chwyty tylko po to, by je o\u015bmieszy\u0107 m.in. poprzez hiperbolizacj\u0119 pewnych bohater\u00f3w czy sytuacji. Za przyk\u0142ad mo\u017ce pos\u0142u\u017cy\u0107 posta\u0107 Hitlera, kt\u00f3ry zdaje si\u0119 uosabia\u0107 wszystkie cechy stereotypowego nazisty \u2013 fanatycznego, krwio\u017cerczego i mocno ograniczonego. Doprowadzaj\u0105c filmow\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 do przesady poprzez obna\u017canie w\u0142adaj\u0105cych ni\u0105 mechanizm\u00f3w, artysta udowadnia nam, \u017ce to tylko kino \u2013 czysta fikcja. Nie zapominajmy jednak, \u017ce ironiczne podej\u015bcie do formy i tre\u015bci nie jest czym\u015b oczywistym dla ka\u017cdego z widz\u00f3w \u2013 odbiorca musi by\u0107 dobrze zaznajomiony z X Muz\u0105, by dostrzec igranie z jej tradycj\u0105. Zwa\u017cywszy jednak na uwielbienie, jakim Quentin Tarantino darzy kino mo\u017cemy by\u0107 pewni, \u017ce jego figle nie s\u0105 pozbawione szacunku dla konwencji. Tak samo, jak mo\u017cemy by\u0107 pewni, \u017ce zapo\u017cyczenia z cudzych dzie\u0142 stanowi\u0105 wyraz uk\u0142onu w stron\u0119 ich tw\u00f3rc\u00f3w, a nawi\u0105zania do historii kinematografii s\u0105 przejawem filmowej erudycji.<\/p>\n\n\n\n

Czy\u017c to nie cudowne, z ilu warstw mo\u017ce sk\u0142ada\u0107 si\u0119 jeden film i na jak wielu p\u0142aszczyznach mo\u017cemy go odbiera\u0107, jednocze\u015bnie zajadaj\u0105c si\u0119 popcornem przy d\u017awi\u0119kach kolejnych wystrza\u0142\u00f3w?<\/p>\n\n\n\n

Marta Behrendt<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

[1] B. Czartoryski, Postmodernista ju\u017c na emeryturze?,<\/em> \u201eKino\u201d 2013, nr 1, s. 23\u201325.<\/p>\n\n\n\n

[2] K. Zar\u0119bski, B\u0119karty wojny<\/em>, \u201eKino\u201d 2009, nr 10, s. 80\u201381.<\/p>\n\n\n\n

[3] J. Wojnicka, O. Katafiasz, S\u0142ownik wiedzy o filmie<\/em>, Bielsko-Bia\u0142a 2006, s. 83\u201384.<\/p>\n\n\n\n

[4] M. Przylipiak, J. Szy\u0142ak, Kino najnowsze<\/em>, Krak\u00f3w 1999, s. 26.<\/p>\n\n\n\n

[5] J. Wojnicka, O. Katafiasz, Op. cit.<\/em>, s. 180\u2013181.<\/p>\n\n\n\n

[6] T. Jopkiewicz, Zabawa zwana wojn\u0105<\/em>, \u201eKino\u201d 2009, nr 9, s. 23 \u2013 25.<\/p>\n\n\n\n

[7] M. Przylipiak, J. Szy\u0142ak, Op. cit.<\/em>, s. 36.<\/p>\n\n\n\n

Bibliografia:<\/strong><\/p>\n\n\n\n

1.Czartoryski B., Postmodernista ju\u017c na emeryturze?<\/em>, \u201eKino\u201d 2013, nr 1.<\/p>\n\n\n\n

2.Jopkiewicz T., Zabawa zwana wojn\u0105<\/em>, \u201eKino\u201d 2009, nr 9.<\/p>\n\n\n\n

3.Katafiasz O., Wojnicka J., S\u0142ownik wiedzy o filmie<\/em>, Bielsko \u2013 Bia\u0142a 2006.<\/p>\n\n\n\n

4.Przylipiak M., Szy\u0142ak J., Kino najnowsze<\/em>, Krak\u00f3w 1999.<\/p>\n\n\n\n

5.Zar\u0119bski K., B\u0119karty wojny<\/em>, \u201eKino\u201d 2009, nr 10.<\/p>\n\n\n\n

zdj. oficjalne materia\u0142y prasowe filmu B\u0119karty wojny<\/em> z serwisu imdb.com<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jak zachowa\u0107 oryginalno\u015b\u0107 w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym wszystko ju\u017c by\u0142o? Jak si\u0119 nie opatrzy\u0107 widzowi, kt\u00f3rego coraz trudniej jest zaskoczy\u0107? I jak, do diaska, zawrze\u0107 jak\u0105\u015b g\u0142\u0119bsz\u0105 my\u015bl w filmie, \u017ceby na koniec nie zosta\u0107 oskar\u017conym o narzucanie niechcianej ideologii? Sprawd\u017amy, czy znany i lubiany Quentin Tarantino, sztandarowy przyk\u0142ad tw\u00f3rcy kina postmodernistycznego, odnalaz\u0142 odpowiedzi (lub zr\u0119czne sposoby, by ich unikn\u0105\u0107) na [\u2026]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"wp_typography_post_enhancements_disabled":false,"footnotes":""},"categories":[8,12],"tags":[],"class_list":["post-126","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nr-49-lata-00","category-w-powiekszeniu"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/126","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=126"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/126\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":233,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/126\/revisions\/233"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=126"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=126"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=126"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}