{"id":128,"date":"2023-08-22T01:13:15","date_gmt":"2023-08-21T23:13:15","guid":{"rendered":"https:\/\/16mm.com.pl\/?p=128"},"modified":"2023-08-22T01:59:28","modified_gmt":"2023-08-21T23:59:28","slug":"wszyscy-jestesmy-scottami-pilgrimami-scott-pilgrim-kontra-swiat-jako-satyra-na-generacje-y","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/2023\/08\/22\/wszyscy-jestesmy-scottami-pilgrimami-scott-pilgrim-kontra-swiat-jako-satyra-na-generacje-y\/","title":{"rendered":"Wszyscy jeste\u015bmy Scottami Pilgrimami? Scott Pilgrim kontra \u015bwiat jako satyra na generacj\u0119 Y"},"content":{"rendered":"\n

Lata dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105te wie\u0144czy\u0142 film, w kt\u00f3rym w ramach gry gatunkowej umieszczono portret zm\u0119czonej konsumpcjonizmem i korporacyjnym stylem \u017cycia Generacji X, kt\u00f3ra w odr\u00f3\u017cnieniu od walcz\u0105cych pod koniec lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych o prawa obywatelskie Baby Boomer\u00f3w, nie mia\u0142a za bardzo, o co walczy\u0107. Mowa oczywi\u015bcie o Podziemnym kr\u0119gu<\/em>, kt\u00f3rego bohater, o sprowadzaj\u0105cym go do statusu figury przedstawiaj\u0105cej zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 do wieku \u015bredniego generacj\u0119 \u201eimieniu\u201d Narrator (Edward Norton) jest zagubiony podobnie jak du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 pokolenia opuszczonego przez ojc\u00f3w. Wz\u00f3r poszukiwanej m\u0119sko\u015bci odnajduje w wytworzonej w swojej zwichrowanej psychice alternatywnej osobowo\u015bci, Tylerze Durdenie (Brad Pitt), wr\u0119cz stereotypowym samcu alfa, uosabiaj\u0105cym cechy m\u0119sko\u015bci ukonstytuowane przez popkultur\u0119. Tyler to zupe\u0142ne przeciwie\u0144stwo \u017cyj\u0105cego w wype\u0142nionym meblami z Ikei mieszkaniu, znudzonego prac\u0105 w korporacji bia\u0142ego ko\u0142nierzyka Narratora. Jest pewnym siebie, przepe\u0142nionym energi\u0105 seksualn\u0105, ubranym w czerwon\u0105 sk\u00f3rzan\u0105 kurtk\u0119 bad boyem<\/em> \u017cyj\u0105cym na granicy prawa, wyra\u017caj\u0105cym si\u0119 poprzez przemoc. Jako\u015b mnie specjalnie nie dziwi, \u017ce Tyler Durden sta\u0142 si\u0119 swego rodzaju wzorcem dla szukaj\u0105cych cool wzorc\u00f3w m\u0142odych m\u0119\u017cczyzn, mimo \u017ce film Davida Finchera by\u0142 dosy\u0107 oczywist\u0105 satyr\u0105, w ko\u0144cu g\u0142\u00f3wny bohater chce by\u0107 tak naprawd\u0119 tym, czym naprawd\u0119 pogardza, czyli wytworem konsumpcyjnej kultury popularnej. Schizofrenia g\u0142\u00f3wnego bohatera wpisuj\u0105ca film w wiod\u0105cy wtedy w indiewood trend mind-game films, tylko podbi\u0142a ironi\u0119 tej tre\u015bci i wydoby\u0142a jej prawdziwo\u015b\u0107. Mo\u017cemy zaprzecza\u0107, rozwodzi\u0107 si\u0119 nad tym jak pokazywanie wzorc\u00f3w toksycznej m\u0119sko\u015bci jest szkodliwe, ale koniec ko\u0144c\u00f3w Tyler Durden zawsze b\u0119dzie dla nas bardziej atrakcyjny ni\u017c niemog\u0105cy odnale\u017a\u0107 sensu w \u017cyciu pierdo\u0142owaty pracownik zajmuj\u0105cy si\u0119 \u015brednio fascynuj\u0105c\u0105 ocen\u0105 wad fabrycznych samochod\u00f3w. To w ko\u0144cu Tyler sta\u0142 si\u0119 ikon\u0105 popkultury.<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Zapytacie, po co tutaj rozwodz\u0119 si\u0119 o Podziemnym kr\u0119gu<\/em>, gdy w tytule artyku\u0142u wskaza\u0142em, \u017ce b\u0119dzie o Scott Pilgrim kontra \u015bwiat<\/em>? Ano od jakich\u015b jedenastu lat, odk\u0105d pierwszy raz z zachwytem obejrza\u0142em film Edgara Wrighta, m\u0119czy mnie my\u015bl, \u017ce obydwa filmy robi\u0105 co\u015b podobnego i chcia\u0142em j\u0105 wreszcie przela\u0107 na papier. Pomy\u015blicie, \u017ce mam nier\u00f3wno pod sufitem. Mo\u017cliwe, cz\u0119sto jako\u015b w mojej g\u0142owie \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 skrajnie r\u00f3\u017cne motywy, co tylko dla mnie zdaje si\u0119 mie\u0107 sens. Nie s\u0105 to oczywi\u015bcie podobne filmy w sensie gatunkowym, fabularnym, ani stylistycznym, chocia\u017c mam nieodparte wra\u017cenie, \u017ce scena, w kt\u00f3rej zostaje przedstawione mieszkanie Scotta (Michael Cera) i na ekranie widzimy, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 znajduj\u0105cych si\u0119 w nim przedmiot\u00f3w nale\u017cy do jego wsp\u00f3\u0142lokatora, Wallace\u2019a (Kieran Culkin), jest oczywistym nawi\u0105zaniem do przedstawienia mieszkania Narratora w kultowcu Davida Finchera, kiedy za pomoc\u0105 podobnych napis\u00f3w dowiadujemy si\u0119 ile s\u0105 warte poszczeg\u00f3lne meble pochodz\u0105ce z katalogu Ikei.<\/p>\n\n\n\n

<\/a><\/figure>\n\n\n\n

Przede wszystkim jednak mam na my\u015bli to, \u017ce Scott Pilgrim <\/em>jest podobnie skrojon\u0105 satyr\u0105 na pokolenie millenials\u00f3w, jak Podziemny kr\u0105g <\/em>by\u0142 na generacj\u0119 X. Osadzon\u0105 w panuj\u0105cych schematach gatunkowych, na tyle subteln\u0105, \u017ce osoby, z kt\u00f3rych film si\u0119 \u015bmieje, mog\u0142y nie tylko nie zrozumie\u0107 ironii, ale wynie\u015b\u0107 z filmu wnioski przeciwne od zamierzonych przez tw\u00f3rc\u00f3w. Oczywi\u015bcie w przypadku filmu Wrighta nie ma mowy o a\u017c takim wp\u0142ywie, jaki na postrzeganie bycia cool mia\u0142a absolutnie toksyczna posta\u0107 Tylera Durdena, ale i tak w \u015brodowiskach geekowskich bez specjalnego wysi\u0142ku mo\u017cna znale\u017a\u0107 osoby, kt\u00f3re w mgnieniu oka ugania\u0142yby si\u0119 za Ramon\u0105 Flowers (Mary Elizabeth Winstead) i nie widz\u0105 nic toksycznego w jej zwi\u0105zku ze Scottem. Wprawdzie Edgar Wright bardzo stonowa\u0142 posta\u0107 Ramony w stosunku do komiksowego orygina\u0142u Briana Lee O\u2019Maleya, w kt\u00f3rym zostaje wyt\u0142umaczone to, \u017ce jej poprzednie zwi\u0105zki si\u0119 rozpada\u0142y g\u0142\u00f3wnie dlatego, \u017ce zdradza\u0142a swoich partner\u00f3w i \u017ceby uciec przed \u015brednio chlubn\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105, przenosi\u0142a si\u0119 z miasta do miasta, a koniec ko\u0144c\u00f3w zdradzi\u0142a nawet Scotta, ale nawet bez tych element\u00f3w ich zwi\u0105zek w filmowej adaptacji dalej trudno uzna\u0107 za zdrowy. Wright jednak poprowadzi\u0142 jej posta\u0107 o wiele subtelnie. Ma\u0142o wiemy o Ramonie, poza tym co ona sama opowiada w przedstawianych za pomoc\u0105 komiksowych paneli fragmentach, odbieramy jej by\u0142ych jako palant\u00f3w, poniewa\u017c sama ich tak prezentuje. Wi\u0119c albo jest kobiet\u0105 dokonuj\u0105c\u0105 seryjnie bardzo z\u0142ych wybor\u00f3w \u017cyciowych, albo co\u015b ukrywa i w przypadku Scotta Pilgrima mamy do czynienia z nie do ko\u0144ca wiarygodn\u0105 narracj\u0105, podobnie jak w przypadku Podziemnego kr\u0119gu<\/em>.<\/p>\n\n\n\n

Scott wpisuje si\u0119 jednak w \u201etyp\u201d przedstawiany przez Ramon\u0119, chocia\u017c zdecydowanie nie na pierwszy rzut oka. Poniewa\u017c jest nerdowaty, ma\u0142o ma wsp\u00f3lnego z pewnym siebie aktorem kina akcji Lucasem Lee (Chris Evans), ciachowatym basist\u0105 popularnego zespo\u0142u Toddem (Brandon Routh), czy odnosz\u0105cym sukcesy producentem muzycznym Gideonem Gravesem (Jason Schwartzman), jednak Scott nie jest do ko\u0144ca dobr\u0105 osob\u0105. Traktuje przedmiotowo ludzi, a w szczeg\u00f3lno\u015bci Knives (Ellen Wong), z kt\u00f3r\u0105 na pocz\u0105tku filmu jest w ma\u0142o powa\u017cnym zwi\u0105zku. Z jednej strony zapatrzona w Scotta uczennica liceum jest traktowana przez niego jako zwi\u0105zek pocieszenia po tym jak Envy (Brie Larson) z nim zerwa\u0142a i wyjecha\u0142a robi\u0107 karier\u0119 muzyczn\u0105, a z drugiej Scott bez wi\u0119kszych opor\u00f3w zaczyna zdradza\u0107 dziewczyn\u0119 z nie\u015bwiadom\u0105 niczego Ramon\u0105, kt\u00f3ra przypomina jego zdystansowan\u0105 emocjonalnie eks. Ramona g\u0142\u00f3wnie z tego powodu wydaje si\u0119 dla Scotta o wiele bardziej poci\u0105gaj\u0105ca, musi j\u0105 zdoby\u0107, a poza tym wpisuje si\u0119 w stereotyp manic pixie dream girl, tak popularny w narracjach romantycznych prowadzonych z perspektywy m\u0119skiej w pierwszej dekadzie XXI wieku. W ko\u0144cu wtedy w\u0142a\u015bnie ten termin zosta\u0142 wymy\u015blony przez krytyka filmowego Nathana Rabina w odniesieniu do postaci granej przez Kirsten Dunst w filmie Elizabethtown<\/em>. Rabin scharakteryzowa\u0142 typ manic pixie dream girl jako posta\u0107, kt\u00f3ra \u201eistnieje wy\u0142\u0105cznie w rozgor\u0105czkowanej wyobra\u017ani wra\u017cliwych pisarzy-re\u017cyser\u00f3w i s\u0142u\u017cy uczeniu m\u0142odych zamy\u015blonych uczuciowych m\u0119skich bohater\u00f3w, ogarniania \u017cycia i jego niesko\u0144czonych tajemnic i przyg\u00f3d\u201d. Manic pixie dream girl stereotypowo jest urocz\u0105 dziwaczk\u0105, kt\u00f3rej dziwaczne cechy przyci\u0105gaj\u0105 i fascynuj\u0105 m\u0119\u017cczyzn, zalicza si\u0119 do nich, chocia\u017cby wymy\u015blne farbowanie w\u0142os\u00f3w, a przede wszystkim niestabilno\u015b\u0107 emocjonalna, kt\u00f3ra jednak zostaje zepchni\u0119ta na dalszy plan przez widz\u0105cego w niej idea\u0142 m\u0119skiego protagonist\u0119, co mo\u017ce t\u0142umaczy\u0107, czemu Edgar Wright zdecydowa\u0142 si\u0119 stonowa\u0107 toksyczne cechy charakteru Ramony w stosunku do komiksowego orygina\u0142u.<\/p>\n\n\n\n

Jak wspomnia\u0142em ugatunkowi\u0142 on i znarratywizowa\u0142 do\u015bwiadczenie pokoleniowe. Z jednej strony w\u0142a\u015bnie przez u\u017cycie schemat\u00f3w popularnej wtedy komedii romantycznej z perspektywy m\u0119skiego bohatera, kt\u00f3ra w pierwszej dekadzie XXI wieku zdobywa\u0142a wi\u0119ksze uznanie krytyk\u00f3w ni\u017c popularny w latach dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105tych wariant komedii romantycznej, w kt\u00f3rym dominowa\u0142a \u017ce\u0144ska perspektywa. Takie filmy jak Zakochany bez pami\u0119ci<\/em>, Powr\u00f3t do Garden State<\/em>, 500 dni mi\u0142o\u015bci<\/em> korzysta\u0142y w\u0142a\u015bnie z typu manic pixie dream girl, ju\u017c w tym ostatnim da\u0142o si\u0119 zauwa\u017cy\u0107 dekonstrukcj\u0119 tego schematu, poprzez stworzenie komedii anty-romantycznej, bez happy-endu, w kt\u00f3rej m\u0119\u017cczyzna idealizuje swoj\u0105 partnerk\u0119, w swojej g\u0142owie tworz\u0105c figur\u0119 manic pixie dream girl, a potem j\u0105 demonizuj\u0105c po rozpadzie ich zwi\u0105zku. Scott Pilgrim <\/em>idzie jednak z dekonstrukcj\u0105 komedii romantycznej w zupe\u0142nie innym kierunku, zachowuj\u0105c jej konstrukcj\u0119, sprowadzaj\u0105c\u0105 si\u0119 do spotkania pary, zakochania, p\u00f3\u017aniejszych perturbacji powoduj\u0105cych chwilowe rozstanie, kt\u00f3re jednak zostaj\u0105 magicznie rozwi\u0105zane prowadz\u0105c do spe\u0142nionego happy-endu. W Scottcie Pilgrimie jednak schemat narracyjny wyj\u0119ty \u017cywcem z komedii romantycznej zosta\u0142 po\u0142\u0105czony z narracyjnymi chwytami z gier video, co rezonuje z portretowaniem pokolenia millenials\u00f3w, kt\u00f3rzy s\u0105 zdecydowanie bardziej ogarni\u0119ci technologicznie od poprzednich generacji, a tak\u017ce w jeszcze wi\u0119kszym stopniu za spraw\u0105 internetu i og\u00f3lnego krajobrazu audiowizualnego otoczeni przez popkultur\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Scott Pilgrim<\/em> opowiada o pokoleniu, kt\u00f3re widzi \u015bwiat z perspektywy popkultury. Schemat komedii romantycznej i og\u00f3lnie zwi\u0105zek romantyczny zosta\u0142 w filmie Wrighta i wcze\u015bniejszym komiksie O\u2019Malleya sprowadzony do popkulturowej narracji, w kt\u00f3rej m\u0119\u017cczyzna dos\u0142ownie musi pokona\u0107 by\u0142ych swojej wybranki w starciach przypominaj\u0105cych wyj\u0119te z gier video potyczki z bossami. Innymi s\u0142owami, Scott musi dos\u0142ownie pokona\u0107 by\u0142ych swojej wybranki, \u017ceby \u201e\u017cy\u0107 z ni\u0105 d\u0142ugo i szcz\u0119\u015bliwie\u201d, w nawi\u0105zaniu do tego jak w prawdziwych zwi\u0105zkach partner musi w mniej dos\u0142owny spos\u00f3b przewy\u017cszy\u0107 by\u0142ych kobiety, \u017ceby zdoby\u0107 jej serce.<\/p>\n\n\n\n

Sam Wright przyr\u00f3wna\u0142 konstrukcj\u0119 swojego filmu do musicalu, w kt\u00f3rym zamiast wyra\u017cania swoich emocji w odrealnionych scenach \u015bpiewu bohaterowie daj\u0105 im upust w\u0142a\u015bnie w scenach walki stylizowanych na bijatyki jeden na jeden. Wizualnie film w\u0142a\u015bnie sporo z nich zapo\u017cycza, na pocz\u0105tku walki pojawia si\u0119 charakterystyczny napis VS, kt\u00f3ry mo\u017cna zobaczy\u0107 chocia\u017cby w bijatykach z cyklu Street Fighter<\/em>, podobnie jak licznik combo. Ca\u0142a strona wizualna jest spopkulturyzowana. Ju\u017c komiks O\u2019Maleya korzysta\u0142 ze stylistyki gier video, a film Wrighta adaptuje \u015brodki wyrazu wywodz\u0105ce si\u0119 z komiksu do medium filmowego. Do zaadaptowania wygl\u0105du paneli komiksowych stosuje wykorzystywan\u0105 ju\u017c wprawdzie wcze\u015bniej w kinie technik\u0119 split-screenu, co jest u\u017cyciem \u015brodku wyrazu filmowego do zaadaptowania stylistyki komiksowej (mogli\u015bmy podobny zabieg zaobserwowa\u0107 wcze\u015bniej w Hulku <\/em>Anga Lee), ale ju\u017c w przypadku pojawiaj\u0105cych si\u0119 w filmie onomatopej (czyli wyraz\u00f3w na\u015bladuj\u0105cych d\u017awi\u0119ki) mamy do czynienia z bezpo\u015brednim zaadaptowaniem techniki komiksowej. Ta metoda dystansuj\u0105ca wsp\u00f3\u0142gra z odrealnieniem fabu\u0142y, kt\u00f3ra obok wspomnianej struktury zaczerpni\u0119tej z gry video czerpie pe\u0142nymi gar\u015bciami w\u0142a\u015bnie z komiksu superbohaterskiego. Osoby, z kt\u00f3rymi Ramona by\u0142a w zwi\u0105zkach formuj\u0105 organizacj\u0119 League of Evil Exes, kt\u00f3ra przypomina takie grupy formowane przez z\u0142oczy\u0144c\u00f3w w superbohaterskich komiksach wydawanych przez Marvela i DC jak The Sinister Six, The Masters of Evil czy The Injustice League. A wi\u0119c gatunku, kt\u00f3ry zaczyna\u0142 si\u0119 cieszy\u0107 ogromnym powodzeniem na gruncie filmowym pod koniec pierwszej dekady XXI wieku za spraw\u0105 Batman\u00f3w Nolana i pierwszych produkcji osadzonych w Marvel Cinematic Universe. Zadanie League of Evil Exes jest podobne: jak najbardziej utrudni\u0107 \u017cycie protagoni\u015bcie. Ale grupa tak jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 element\u00f3w popkulturowych w Scottcie Pilgrimie<\/em> pe\u0142ni funkcj\u0119 przeno\u015bni. Poprzednie zwi\u0105zki zawsze rzucaj\u0105 jaki\u015b cie\u0144 na ten aktualny, chocia\u017cby pod wzgl\u0119dem mentalnym, w Scottcie Pilgrimie<\/em> w\u0142a\u015bnie co\u015b po cz\u0119\u015bci abstrakcyjnego zosta\u0142o zwizualizowane za pomoc\u0105 metafory popkulturowej. Czytelnej dla bieg\u0142ych w popkulturowych nawi\u0105zaniach intertekstualnych millenials\u00f3w, ale takiej, kt\u00f3ra przez nadmiar zawartych w filmie atrakcji i bod\u017ac\u00f3w mo\u017ce zosta\u0107 niezrozumiana przez starsze pokolenia, dyskredytowana jako zwyk\u0142e kino atrakcji, w kt\u00f3rym \u015brodki audiowizualne s\u0105 nieprzemy\u015blane i s\u0142u\u017c\u0105 wy\u0142\u0105cznie uczcie audiowizualnej, przebod\u017acowaniu. Takie czytanie (jak i moim zdaniem wi\u0119kszo\u015b\u0107 czyta\u0144 sprowadzaj\u0105cych filmy do kategorii marginalizuj\u0105cego narracj\u0119 kina atrakcji) jest w\u0142a\u015bnie spowodowana niezrozumieniem coraz bardziej skomplikowanego, przepe\u0142nionego nowymi znaczeniami \u015brodowiska audiowizualnego, w kt\u00f3rego czytaniu to w\u0142a\u015bnie te najm\u0142odsze pokolenia s\u0105 coraz bardziej bieg\u0142e za spraw\u0105 chocia\u017cby mem\u00f3w i gif\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Najwi\u0119kszym wysi\u0142kiem w czytaniu kontekst\u00f3w kultury popularnej trzeba si\u0119 wykaza\u0107 przy zako\u0144czeniu filmu Wrighta, kt\u00f3ry na poziomie czysto narracyjnym zdaje si\u0119 nam serwowa\u0107 klasyczny happy end, ale bior\u0105c pod uwag\u0119 u\u017cycie \u015brodk\u00f3w wyraz\u00f3w z gier video i nawi\u0105za\u0144 popkulturowych przestaje to by\u0107 takie oczywiste. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce koniec ko\u0144c\u00f3w Scott Pilgrim<\/em> ko\u0144czy si\u0119 fa\u0142szywie romantycznym zako\u0144czeniem, w kt\u00f3rym Scott po przyznaniu si\u0119 do swoich b\u0142\u0119d\u00f3w i spotkaniu ze swoim \u201ez\u0142ym bratem bli\u017aniakiem\u201d odchodzi z Ramon\u0105 w kierunku wyj\u0119tych niczym z gry video drzwi prowadz\u0105cych do nast\u0119pnego etapu. Romantycznie? Mi\u0142o\u015b\u0107 wygra\u0142a? Tylko czemu \u201ez\u0142y brat bli\u017aniak\u201d Scotta okazuje si\u0119 tak naprawd\u0119 spoko go\u015bciem, co by \u015bwiadczy\u0142o, \u017ce Scott jest tak naprawd\u0119 t\u0105 z\u0142\u0105 stron\u0105 swojej osobowo\u015bci, a napisy ko\u0144cowe poprzedza wyj\u0119te z automatowych gier odliczanie \u015bwiadcz\u0105ce o przegranej rozgrywce, w czasie kt\u00f3rego trzeba wrzuci\u0107 monet\u0119, \u017ceby kontynuowa\u0107 gr\u0119? To zako\u0144czenie wydaje si\u0119 odklejone od filmu, Scott w ostatniej chwili za namow\u0105 Knives decyduje si\u0119 by\u0107 z Ramon\u0105, bo jak mo\u017cna wysnu\u0107 z jej s\u0142\u00f3w, jego walka z by\u0142ymi Ramony by\u0142aby pozbawiona sensu z perspektywy romantycznej. A my jako widzowie jeste\u015bmy przyzwyczajeni do happy endu, nawet tak pozornego. Chodzi\u0142o o zdobycie dziewczyny i si\u0119 uda\u0142o, a teraz para wyrusza w nieznane. Wydaj\u0119 mi si\u0119, \u017ce mamy do czynienia z podobn\u0105 przewrotno\u015bci\u0105 zako\u0144czenia jak w przypadku Podziemnego kr\u0119gu<\/em>, w kt\u00f3rego ostatnim uj\u0119ciu widzimy Narratora trzymaj\u0105cego si\u0119 za r\u0119k\u0119 z Marl\u0105 (Helena Bonham Carter) na tle rozpadaj\u0105cego si\u0119 \u015bwiata, po tym jak pozornie pokona\u0142 swoj\u0105 drug\u0105 ja\u017a\u0144.<\/p>\n\n\n\n

Jasiek Bryg<\/strong><\/p>\n\n\n\n

zdj. kadry z filmu Scott Pilgrim kontra \u015bwiat<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Lata dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105te wie\u0144czy\u0142 film, w kt\u00f3rym w ramach gry gatunkowej umieszczono portret zm\u0119czonej konsumpcjonizmem i korporacyjnym stylem \u017cycia Generacji X, kt\u00f3ra w odr\u00f3\u017cnieniu od walcz\u0105cych pod koniec lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych o prawa obywatelskie Baby Boomer\u00f3w, nie mia\u0142a za bardzo, o co walczy\u0107. Mowa oczywi\u015bcie o Podziemnym kr\u0119gu, kt\u00f3rego bohater, o sprowadzaj\u0105cym go do statusu figury przedstawiaj\u0105cej zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 do wieku \u015bredniego generacj\u0119 \u201eimieniu\u201d Narrator [\u2026]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"wp_typography_post_enhancements_disabled":false,"footnotes":""},"categories":[8,12],"tags":[],"class_list":["post-128","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nr-49-lata-00","category-w-powiekszeniu"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/128","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=128"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/128\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":129,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/128\/revisions\/129"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=128"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=128"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=128"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}