{"id":177,"date":"2023-08-22T01:40:38","date_gmt":"2023-08-21T23:40:38","guid":{"rendered":"https:\/\/16mm.com.pl\/?p=177"},"modified":"2023-08-22T02:01:33","modified_gmt":"2023-08-22T00:01:33","slug":"na-skroty-o-premierach-kinowych-2022-czesc-pierwsza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/2023\/08\/22\/na-skroty-o-premierach-kinowych-2022-czesc-pierwsza\/","title":{"rendered":"Na skr\u00f3ty o premierach kinowych 2022 \u2013 cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza"},"content":{"rendered":"\n

C\u2019mon C\u2019mon<\/em><\/strong> (Mike Mills, 2021)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ma\u0142y, wielki film. Rzadko kinu udaje si\u0119 pokaza\u0107, jak wygl\u0105da \u015bwiat oczami dziecka i \u017ce ta naiwna perspektywa, jest naprawd\u0119 m\u0105dra, pozbawiona pojawiaj\u0105cego si\u0119 wraz z dorastaniem cynizmu. Jest to film gadany, kt\u00f3rego fabu\u0142\u0119 mo\u017cna by w praktyce umie\u015bci\u0107 w dw\u00f3ch zdaniach. Dziennikarz radiowy Johnny (Joaquin Phoenix) zostaje nam\u00f3wiony przez siostr\u0119, \u017ceby zaopiekowa\u0107 si\u0119 jej synem, podczas gdy ona musi wyjecha\u0107 z Los Angeles, \u017ceby zaj\u0105\u0107 si\u0119 chorym psychicznie by\u0142ym m\u0119\u017cem. Z czasem mi\u0119dzy wycofanym emocjonalnie m\u0119\u017cczyzn\u0105 a gadatliwym ch\u0142opakiem zaczyna rodzi\u0107 si\u0119 wi\u0119\u017a, kt\u00f3ra uaktywni emocjonaln\u0105 stron\u0119 Johnny\u2019ego.<\/p>\n\n\n\n

I tyle, prosta historia, ale tutaj chodzi g\u0142\u00f3wnie o dialogi, o to, w jaki spos\u00f3b dzieciak widzi \u015bwiat, jak jest wszystkim zafascynowany i jaki jest g\u0142odny, \u017ceby dowiedzie\u0107 si\u0119 wi\u0119cej. A Johnny musi si\u0119 nauczy\u0107 jak przekazywa\u0107 r\u00f3wnie\u017c niewygodn\u0105 prawd\u0119 dziecku. Filmowi jak ma\u0142o kt\u00f3remu uda\u0142o si\u0119 uchwyci\u0107 po prostu, jak wygl\u0105daj\u0105 \u017cyciowe rozmowy pomi\u0119dzy rodzicami i dzie\u0107mi. Jest czule, ciep\u0142o, empatycznie, du\u017co tutaj m\u0105dro\u015bci \u017cyciowych. My\u015bl\u0119, \u017ce ka\u017cdy znajdzie co\u015b dla siebie. Oczywi\u015bcie, o ile nie jest zbyt cyniczny.<\/p>\n\n\n\n

Zacz\u0105\u0142em si\u0119 po seansie zastanawia\u0107, czy mia\u0142em w dzieci\u0144stwie podobne przemy\u015blenia, a poza tym film wzbudzi\u0142 traumatyczne wspomnienia, jak zdarza\u0142o mi si\u0119 zgubi\u0107 rodzic\u00f3w w miejscach publicznych.<\/p>\n\n\n\n

Tylko te czarno-bia\u0142e zdj\u0119cia, nie wiem do ko\u0144ca, po co by\u0142 ten zabieg, poza pr\u00f3b\u0105 nadania filmowi bardziej artystycznego sznytu. Troch\u0119 niepotrzebne.<\/p>\n\n\n\n

King\u2019s Man: Pierwsza Misja<\/em><\/strong> (The King\u2019s Man<\/em>, Matthew Vaughn, 2021)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Kawa na \u0142aw\u0119. Matthew Vaughn to jeden z moich ulubionych wsp\u00f3\u0142czesnych re\u017cyser\u00f3w. Mam s\u0142abo\u015b\u0107 do jego specyficznego wariantu pop-postmodernizmu, tego \u017ce w praktycznie ka\u017cdym swoim filmie w pierwszej po\u0142owie pr\u00f3buje wywr\u00f3ci\u0107 zasady gatunkowe, \u017ceby zako\u0144czy\u0107 na pe\u0142nym mi\u0142o\u015bci peanie do klasycznych prawide\u0142 gatunku. Z jednej strony jest cynicznym demaskatorem schemat\u00f3w gatunkowych, a z drugiej pozbawionym cynizmu sentymentalist\u0105, kt\u00f3ry kocha happy-endy. Jego filmy ko\u0144cz\u0105 si\u0119 uratowaniem \u015bwiata, a para, kt\u00f3ra jest wpl\u0105tana w intryg\u0119, \u017cyje d\u0142ugo i szcz\u0119\u015bliwie. Jako du\u017ce dziecko wychowane na kinie nowej przygody i opowie\u015bciach superbohaterskich mam do tego s\u0142abo\u015b\u0107. Tak jak i mam s\u0142abo\u015b\u0107 do humoru jad\u0105cego po bandzie i nale\u017c\u0119 do grupy os\u00f3b, kt\u00f3rych bawi\u0142y \u017carty z nagrod\u0105 w postaci seksu analnego od ksi\u0119\u017cniczki w pierwszym Kingsmanie <\/em>oraz sekwencja zak\u0142adania nadajnika w waginie w sequelu.<\/p>\n\n\n\n

King\u2019s Man: Pierwsza misja <\/em>jest jednak troch\u0119 inny. Wida\u0107, \u017ce po raz pierwszy od debiutanckiego Przek\u0142ada\u0144ca <\/em>z Vaughnem nie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a przy scenariuszu Jane Goldman. Nie ma w\u0105tku mi\u0142osnego, w\u0105tek emocjonalny og\u00f3lnie nie do ko\u0144ca tutaj gra, brakuje tego eleganckiego sznytu, kt\u00f3ry odznacza\u0142 poprzednie scenariusze w filmach Vaughna. Re\u017cyser stara si\u0119 jednocze\u015bnie z\u0142apa\u0107 za wiele srok za ogon. Wprawdzie relacja pomi\u0119dzy Conradem (Harris Dickinson) a chc\u0105cym go uchroni\u0107 przed okrucie\u0144stwami wojny ojcem (w tej roli jak zawsze wy\u015bmienity Ralph Fiennes), emocjonalnie dzia\u0142a, ale wprowadzenie motywu fa\u0142szywego protagonisty powoduje, \u017ce przes\u0142anie z niej p\u0142yn\u0105ce jest co najmniej pogmatwane. Nie wiem do ko\u0144ca, czy Vaughn staje po stronie antywojennej, czy prowojennej. Wprawdzie po \u017cadnej nie musi, ale znaj\u0105c go, chcia\u0142 mie\u0107 co\u015b do powiedzenia, tylko nie wiem do ko\u0144ca co.<\/p>\n\n\n\n

Pierwsza misja <\/em>jest jednak dalej jad\u0105c\u0105 po bandzie rozrywk\u0105. Vaughn pisze alternatywn\u0105 wersj\u0119 historii, w kt\u00f3rej za wybuch I wojny \u015bwiatowej jest odpowiedzialny szkocki nacjonalista, kt\u00f3ry chce da\u0107 nauczk\u0119 Wielkiej Brytanii. Po tym plot twi\u015bcie jako\u015b kompletnie nie dziwi\u0142y mnie s\u0142abe recenzje filmu. To jest naprawd\u0119 kontrowersyjne, szczeg\u00f3lnie jak na film rozrywkowy, kt\u00f3ry przede wszystkim mia\u0142 bawi\u0107. Tylko czy to faktycznie wy\u0142\u0105cznie film rozrywkowy? Mam wra\u017cenie, \u017ce Vaughn chcia\u0142by nakr\u0119ci\u0107 prawdziwy film wojenny, ale bezpiecznie schowa\u0142 si\u0119 w formule, kt\u00f3r\u0105 ju\u017c zna na wylot. W Pierwszej misji <\/em>przegi\u0119te sceny akcji i niewybredne \u017carty z podtekstami seksualnymi mieszaj\u0105 si\u0119 z graficznymi scenami okrucie\u0144stw wojny i batalistycznymi sekwencjami, kt\u00f3rych nie powstydzi\u0142oby si\u0119 pe\u0142nokrwiste kino wojenne. To dziwny film, ale dobrze, \u017ce takie dziwne filmy dalej powstaj\u0105<\/p>\n\n\n\n

Gierek<\/em><\/strong> (Micha\u0142 W\u0119grzyn, 2022)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ten film powinien wyj\u015b\u0107 w Walentynki. \u017bycz\u0119 ka\u017cdemu, \u017ceby by\u0142 kochany przez kogo\u015b w taki spos\u00f3b, w jaki Rafa\u0142 Wo\u015b i reszta tw\u00f3rc\u00f3w kochaj\u0105 Gierka. Praktycznie wszystko w tym filmie jest problematyczne. Posta\u0107 Gierka (Micha\u0142 Koterski) jest nieskazitelna, to m\u0105\u017c stanu, kt\u00f3ry nie pope\u0142nia \u017cadnych b\u0142\u0119d\u00f3w, a jedyne niepowodzenia s\u0105 spowodowane spiskami. Ca\u0142y film wydaj\u0119 si\u0119 by\u0107 napisany stylem, kt\u00f3remu bli\u017cej do fanfica napisanego przez napalon\u0105 nastolatk\u0119 ni\u017c powa\u017cnego filmu historycznego. Tylko \u017ce tutaj t\u0105 napalon\u0105 nastolatk\u0105 jest napalony dziennikarz, a obiektem westchnie\u0144 by\u0142y I Sekretarz KC PZPR.<\/p>\n\n\n\n

Nawet nie nadaje si\u0119 to na wypad dla licealist\u00f3w w ramach lekcji historii, poniewa\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 postaci historycznych zostaje tutaj zast\u0105piona przez jakie\u015b swoje ufikcyjnione wersje, kt\u00f3rym nawet nie nadano prawdziwych imion. Na przyk\u0142ad zamiast Genera\u0142a Jaruzelskiego mamy Genera\u0142a Roztockiego (Antoni Pawlicki), kt\u00f3ry ma cechy kojarzone z Jaruzelskim, r\u00f3wnie\u017c nosi ciemne okulary, m\u00f3wi w charakterystyczny spos\u00f3b i pr\u00f3buje zdoby\u0107 w\u0142adz\u0119, ale tw\u00f3rcom zabrak\u0142o kolokwialnie jaj, \u017ceby Jaruzelskim go nazwa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Narracja skacze od wydarzenia do wydarzenia, \u017ceby obj\u0105\u0107 w\u0142a\u015bciwie ca\u0142\u0105 dekad\u0119 Gierka, a w\u0142a\u015bciwie pokaza\u0107 jego patriotyzm. To film anegdotyczny, kt\u00f3ry w najlepszym razie z czasem zrobi si\u0119 filmem memicznym. Je\u015bli po trailerach wydawa\u0142o Wam si\u0119, \u017ce Micha\u0142 Koterski b\u0119dzie najwi\u0119kszym problemem filmu, to Was zaskocz\u0119, jest zdecydowanie najmniejszym problemem. Jest komiczny, ale wpasowuje si\u0119 przez to w konwencj\u0119 filmu.<\/p>\n\n\n\n

Zau\u0142ek koszmar\u00f3w<\/em><\/strong> (Nightmare Alley<\/em>, Guillermo del Toro, 2021)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Ale ten film jest \u015bwietnie wykonany. Zdj\u0119cia, kostiumy, scenografia, wszystko to sk\u0142ada si\u0119 na stylistyczn\u0105 bomb\u0119, kt\u00f3ra jest mi\u0142a dla oka. Niestety niewiele poza tym. Mam wra\u017cenie, \u017ce scenariusz by\u0142 w pe\u0142ni improwizowany na planie. Film sk\u0142ada si\u0119 z dw\u00f3ch dosy\u0107 odmiennych od siebie cz\u0119\u015bci. W pierwszej Stanton (Bradley Cooper) zostaje cz\u0142onkiem obwo\u017anej trupy cyrkowej, wdaje si\u0119 w niejednoznaczn\u0105 relacj\u0119 z widz\u0105c\u0105 przysz\u0142o\u015b\u0107 Zeen\u0105 (Toni Collete) i jej m\u0119\u017cem, by\u0142ym telepat\u0105, Petem (David Strathairn) oraz zakochuje si\u0119 w naiwnej, dobrodusznej, Molly (Rooney Mara). W drugiej, dziej\u0105cej si\u0119 dwa lata p\u00f3\u017aniej cz\u0119\u015bci, Stanton i Molly s\u0105 naci\u0105gaczami, kt\u00f3rzy oszukuj\u0105 bogatych ludzi na trick z czytaniem w my\u015blach. Ambicje Stantona rosn\u0105 i po poznaniu psychoterapeutki Lillith (Cate Blanchet) postanawia wyci\u0105gn\u0105\u0107 od niej wra\u017cliwe informacje, \u017ceby naci\u0105ga\u0107 wp\u0142ywowych ludzi na wi\u0119ksze sumy. Pierwsza cz\u0119\u015b\u0107 ma wi\u0119cej wsp\u00f3lnego z horrorem, a druga jest neo-noirowym thrillerem.<\/p>\n\n\n\n

Del Toro pr\u00f3buje opowiedzie\u0107 tutaj wy\u015bwiechtan\u0105 moraln\u0105-filozoficzn\u0105 histori\u0119 w sosie neo-noir, o tym, \u017ce w\u0142adza korumpuje, a sprawczo\u015b\u0107 w naszym \u017cyciu jest u\u0142ud\u0105. Zako\u0144czenie jest tak grubymi ni\u0107mi szyt\u0105 ironi\u0105, \u017ce brak\u0142o tylko tego, \u017ceby meksyka\u0144ski re\u017cyser pojawi\u0142 si\u0119 na ekranie i zacz\u0105\u0142 mruga\u0107 okiem bezpo\u015brednio do widowni.<\/p>\n\n\n\n

Jestem g\u0142\u0119boko za\u017cenowany nominacj\u0105 do Oscara za najlepszy film dla Zau\u0142ka koszmar\u00f3w<\/em>. Mam wra\u017cenie, \u017ce kino gatunkowe ma szanse na Oscarach tylko w\u0142a\u015bnie je\u015bli wali po \u0142bie przes\u0142aniem i \u0142adnie wygl\u0105da. Tak \u017ceby akademicy nie mieli w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce to przes\u0142anie jest i \u017ce jest te\u017c wizualny artyzm. To si\u0119 nazywa snobizm pod p\u0142aszczykiem ch\u0119ci nagrodzenia czego\u015b rozrywkowego.<\/p>\n\n\n\n

Podobno wersja z 1947 roku jest lepsza, musz\u0119 nadrobi\u0107 przed Oscarami.<\/p>\n\n\n\n

Titane<\/em><\/strong> (Julia Ducornau, 2021)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

W miesi\u0105c po seansie dalej nie wiem co my\u015ble\u0107 o tym filmie. Z jednej strony ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce taki transgresyjny film wygra\u0142 na Festiwalu Filmowym w Cannes, kt\u00f3ry w ostatnich latach nagradza\u0142 g\u0142\u00f3wnie bezpieczne kino o tematyce spo\u0142ecznej (czasami mniej konserwatywne pod wzgl\u0119dem konwencji, jak Parasite<\/em>). A z drugiej strony mam wra\u017cenie, \u017ce to transgresja dla samej transgresji i pod tym wszystkim za du\u017co tutaj nie ma.<\/p>\n\n\n\n

Ducornau wprawdzie wprowadza body horror na nowy poziom, kt\u00f3ry chyba nawet Cronenberga wprowadzi\u0142by w kompleksy. W ko\u0144cu osi\u0105 fabu\u0142y jest historia morduj\u0105cej z zimn\u0105 krwi\u0105 psychopatki, kt\u00f3ra zachodzi w ci\u0105\u017c\u0119 po stosunku\u2026 ze swoim autem. Po zamordowaniu swojej kochanki Alexia (Agathe Rouselle) ucieka z domu i szpeci sobie twarz, \u017ceby udawa\u0107 zaginionego syna Vincenta (Vincent Lindon), u kt\u00f3rego postanawia si\u0119 zaszy\u0107. Dosy\u0107 nieoczekiwanie pomi\u0119dzy wykazuj\u0105c\u0105 zachowania socjopatyczne Alexi\u0105 a straumatyzowanym Vincentem rodzi si\u0119 specyficzna wi\u0119\u017a, a body horror zaczyna miesza\u0107 si\u0119 z histori\u0105 o potrzebie mi\u0142o\u015bci i blisko\u015bci. Du\u017co tutaj dyskomfortu i ukazania kobiecej cielesno\u015bci w spos\u00f3b, do jakiego nie przywykli\u015bmy w kinie, a fina\u0142owa scena porodu, w kt\u00f3rej do ko\u0144ca nie jeste\u015bmy pewni, co bohaterka urodzi, trzyma bezlito\u015bnie na kraw\u0119dzi fotela. Tylko \u017ce mam wra\u017cenie, \u017ce na koniec zostaje z tego emocjonalna i intelektualna pustka, a ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a \u0107wiczeniem stylistycznym re\u017cyserki. Wprawdzie jak wspomnia\u0142em, w miesi\u0105c po seansie dalej my\u015bl\u0119 o tym filmie, ale nie jest to pobudzenie intelektualne.<\/p>\n\n\n\n

Krzyk<\/em><\/strong> (Scream<\/em>, Matt Bettinelli-Olpin, Tyler Gillet, 2022)<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Krzyk<\/em> wr\u00f3ci\u0142 i w zgodzie z ostatni\u0105 mod\u0105 nie ma w tytule kolejnego numerka lub podtytu\u0142u, ale technicznie rzecz bior\u0105c to pi\u0105ta cz\u0119\u015b\u0107, a nie reboot. S\u0105 tutaj wszystkie sk\u0142adniki, z kt\u00f3rych s\u0142ynie seria. Przede wszystkim jest metatekstualno\u015b\u0107, postacie s\u0105 \u015bwiadome zasad kieruj\u0105cych gatunkiem, odwo\u0142uj\u0105 si\u0119 do serii filmowej, kt\u00f3ra istnieje w uniwersum filmu, a jest wzorowana na wydarzeniach z poprzednich cz\u0119\u015bci. Tym razem tw\u00f3rcy wysy\u0142aj\u0105 przede wszystkim prztyczki w stron\u0119 kultury reboot\u00f3w i \u201elegacy sequeli\u201d, kt\u00f3re cz\u0119sto niszcz\u0105, to co by\u0142o dobre w orygina\u0142ach. Nowy Krzyk <\/em>troch\u0119 idzie \u015bladami \u201elegacy sequeli\u201d spokrewniaj\u0105c now\u0105 protagonistk\u0119 z morderc\u0105 z oryginalnego filmu, ale tw\u00f3rcy staraj\u0105 si\u0119 zamiesza\u0107 w formule, daj\u0105c nam prawdziwe zwroty akcji, jednak i tak mam wra\u017cenie, \u017ce s\u0105 one dok\u0142adnie wykalkulowane. Ginie dok\u0142adnie ta posta\u0107, kt\u00f3ra wydaje si\u0119, \u017ce zginie, a tw\u00f3rcy przez to staraj\u0105 si\u0119 wydoby\u0107 tkwi\u0105cy od zawsze w slasherach podtekst feministyczny.<\/p>\n\n\n\n

Oczywi\u015bcie s\u0105 tutaj r\u00f3wnie\u017c jak w poprzednich cz\u0119\u015bciach krwawe morderstwa i finalny zaskakuj\u0105cy plot twist z to\u017csamo\u015bci\u0105 mordercy. Ostatnie 20 minut, to najmocniejszy punkt filmu, tw\u00f3rcom uda\u0142o si\u0119 zbudowa\u0107, chocia\u017c cz\u0119\u015b\u0107 ekscytacji, od kt\u00f3rej buzowa\u0142 fina\u0142 oryginalnego filmu z 1996 roku. Reszta to jednak odgrzewany kotlet, chwilami smaczny, ale bez wyrazu i stylu film\u00f3w Wesa Cravena.<\/p>\n\n\n\n

Jasiek Bryg<\/strong><\/p>\n\n\n\n

\u0179r\u00f3d\u0142a zdj\u0119\u0107:<\/p>\n\n\n\n

Zdj 1 \u2013 oficjalne materia\u0142y prasowe filmu C\u2019mon C\u2019mon<\/em><\/p>\n\n\n\n

Zdj 2 \u2013 oficjalne materia\u0142y prasowe filmu Zau\u0142ek koszmar\u00f3w<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

C\u2019mon C\u2019mon (Mike Mills, 2021) Ma\u0142y, wielki film. Rzadko kinu udaje si\u0119 pokaza\u0107, jak wygl\u0105da \u015bwiat oczami dziecka i \u017ce ta naiwna perspektywa, jest naprawd\u0119 m\u0105dra, pozbawiona pojawiaj\u0105cego si\u0119 wraz z dorastaniem cynizmu. Jest to film gadany, kt\u00f3rego fabu\u0142\u0119 mo\u017cna by w praktyce umie\u015bci\u0107 w dw\u00f3ch zdaniach. Dziennikarz radiowy Johnny (Joaquin Phoenix) zostaje nam\u00f3wiony przez siostr\u0119, \u017ceby zaopiekowa\u0107 si\u0119 [\u2026]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"wp_typography_post_enhancements_disabled":false,"footnotes":""},"categories":[10,14],"tags":[],"class_list":["post-177","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nr-47-bieda","category-recenzje-i-nowosci-filmowe"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/177","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=177"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/177\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":178,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/177\/revisions\/178"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=177"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=177"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=177"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}