W naszym zestawieniu znalaz\u0142y si\u0119 filmy, kt\u00f3re w mijaj\u0105cym roku mia\u0142y polsk\u0105 premier\u0119 w dystrybucji kinowej, na festiwalach lub platformach streamingowych. Kolejno\u015b\u0107 przypadkowa.<\/p>\n\n\n\n
Na rauszu <\/em><\/strong>| <\/em>Justyna Leszek<\/p>\n\n\n\n Czy rzeczywi\u015bcie urodzili\u015bmy si\u0119 ze zbyt ma\u0142\u0105 ilo\u015bci\u0105 alkoholu we krwi? Najnowszy film Thomasa Vinterberga to nie tylko znakomita opowie\u015b\u0107 o kulturowej roli alkoholu (tak\u017ce poza Dani\u0105), ale przede wszystkim bezwarunkowa celebracja \u017cycia, szczeg\u00f3lnie w momencie kryzysu wieku \u015bredniego. A wszystko to doskonale wywa\u017cone, zaskakuj\u0105ce i bez moralizowania. I oczywi\u015bcie jak zawsze fantastyczny Mads Mikkelsen. Naprawd\u0119, jedyn\u0105 rzecz\u0105, kt\u00f3ra jest w stanie uratowa\u0107 ten rok jest fina\u0142 Na rauszu<\/em>. Po to powsta\u0142o kino.<\/p>\n\n\n\n DAU. Natasza<\/em><\/strong> | <\/em>Joanna Krygier<\/p>\n\n\n\n Zwi\u0105zek Radziecki, tajny instytut, eksperymenty oraz w\u00f3dka lej\u0105ca si\u0119 strumieniami \u2013 w tym roku nie znajdziemy lepszej, filmowej mieszanki wybuchowej. W pierwszym rozdziale epopei na temat ojczyzny Lwa Landaua, fizyka nagrodzonego Noblem, przygl\u0105damy si\u0119 wycinkowi z \u017cycia Nataszy, w\u0142a\u015bcicielki kantyny pracowniczej. Przys\u0142uchujemy si\u0119 jej pijackim dysputom z m\u0142odsz\u0105 kole\u017cank\u0105, przy\u0142apujemy na szlochaniu, podgl\u0105damy w trakcie stosunku z naukowcem, wsp\u00f3\u0142odczuwamy dyskomfort podczas przes\u0142uchania.<\/p>\n\n\n\n Wszystko to w oparach papierosowego dymu i w atmosferze komunistycznej beznadziei. Historia Nataszy to zaproszenie do si\u0119gni\u0119cia po kolejne cz\u0119\u015bci wielkiego projektu DAU Ilji Chrzanowskiego nie tylko w celu dalszej eksploracji wykreowanego miasta-instytutu, ale by\u0107 mo\u017ce jeszcze g\u0142\u0119bszego pogr\u0105\u017cenia si\u0119 w radzieckim marazmie \u017cycia codziennego.<\/p>\n\n\n\n Bia\u0142y, bia\u0142y dzie\u0144 <\/strong>| Lila Popielarz<\/p>\n\n\n\n Najnowszy film islandzkiego re\u017cysera Hlynura P\u00e1lmasona to obserwacja cz\u0142owieka, kt\u00f3rego \u017ca\u0142oba po stracie \u017cony zostaje przerwana stopniowym ods\u0142anianiem skrywanej przez ni\u0105 tajemnicy. Bohater pr\u00f3buje funkcjonowa\u0107 w coraz bardziej nieprzyjaznym mu \u015bwiecie, spychaj\u0105c na margines sw\u00f3j gniew, aby zrobi\u0107 miejsce na smutek. Nieprzepracowana \u017ca\u0142oba, poczucie osamotnienia i inne wyciszane emocje zdaj\u0105 si\u0119 narasta\u0107 w bohaterze \u2013 ich podsk\u00f3rna, pulsuj\u0105ca obecno\u015b\u0107 zaczyna udziela\u0107 si\u0119 widzowi, prze\u0142amuj\u0105c dystans pomi\u0119dzy nim a utworem oraz stwarzaj\u0105c przeczucie nadci\u0105gaj\u0105cej katastrofy.<\/p>\n\n\n\n Surowy islandzki krajobraz, puste drogi, rozleg\u0142e ja\u0142owe przestrzenie, tunele bez ko\u0144ca \u2013 wszystko to podkre\u015bla pozorn\u0105 pustk\u0119 emocjonaln\u0105 postaci, r\u00f3wnocze\u015bnie zdradzaj\u0105c widzowi obecno\u015b\u0107 ukrytej za mg\u0142\u0105 intensywno\u015bci skumulowanych uczu\u0107. To, czego szukam w ogl\u0105danych przeze mnie filmach, to momenty chwilowego zatrzymania, swoistej kinowej dygresji, kt\u00f3ra odwraca nasze my\u015blenie od przyczynowo-skutkowych meandr\u00f3w fabu\u0142y, pozwalaj\u0105c na zatopienie si\u0119 we w\u0142asnych emocjach. W takich czysto wizualnych i d\u017awi\u0119kowych momentach, mimo \u017ce pozornie niezwi\u0105zanych z fabu\u0142\u0105, mo\u017cemy odszuka\u0107 esencj\u0119 dzie\u0142a Islandczyka.<\/p>\n\n\n\n Nasz czas <\/em><\/strong>| <\/em>Wojciech Tutaj<\/p>\n\n\n\n Kino Carlosa Reygadasa wzbudza skrajne emocje, ale najnowszy film re\u017cysera mo\u017ce zmieni\u0107 ten stan rzeczy. \u017baden z dotychczasowych utwor\u00f3w Meksykanina nie wydaje si\u0119 tak przyst\u0119pny i otwarty na widza jak Nasz czas<\/em> \u2013 wielowymiarowy traktat o ma\u0142\u017ce\u0144stwie, druzgoc\u0105ca krytyka maczyzmu, introspekcyjna podr\u00f3\u017c w g\u0142\u0105b \u017cycia samego tw\u00f3rcy.<\/p>\n\n\n\n Mistrz neomodernizmu udowadnia, \u017ce potrafi si\u0119 przeobrazi\u0107 i z niebywa\u0142\u0105 swobod\u0105 snu\u0107 narracj\u0119 na w\u0142asnych zasadach. Zrealizowa\u0142 dzie\u0142o bezkompromisowe, ocieraj\u0105ce si\u0119 o wybitno\u015b\u0107, wymykaj\u0105ce si\u0119 wszelkim schematom dramaturgicznym. Tylko dojrza\u0142y i \u015bwiadomy mo\u017cliwo\u015bci (oraz ogranicze\u0144) medium autor jest w stanie opowiada\u0107 r\u00f3wnie zamaszy\u015bcie, intymnie, przeszywaj\u0105co. W lustrze Naszego czasu<\/em> Reygadas odbija nie tylko wizerunek sw\u00f3j i \u017cony, ale ka\u017cdego, doros\u0142ego cz\u0142owieka \u2013 uwik\u0142anego w role spo\u0142eczne i p\u0142ciowe oraz szukaj\u0105cego wolno\u015bci w relacjach z innymi.<\/p>\n\n\n\n Konfucja\u0144skie marzenia <\/em><\/strong>| <\/em>Joanna Krygier<\/p>\n\n\n\n Na pierwszy rzut oka dokument Mijie Li wydaje si\u0119 niepozorny, ale w rzeczywisto\u015bci traktuje o najwa\u017cniejszych bol\u0105czkach wsp\u00f3\u0142czesnego cz\u0142owieka. Na przyk\u0142adzie m\u0142odej chi\u0144skiej rodziny re\u017cyserka podejmuje wiele w\u0105tk\u00f3w: obserwuje napi\u0119cia mi\u0119dzy tradycj\u0105 i religi\u0105 a nastawion\u0105 na zysk i efektywno\u015b\u0107 nowoczesno\u015bci\u0105, przygl\u0105da si\u0119 funkcjonowaniu jednostki w sztywnych ramach politycznego i spo\u0142ecznego systemu, bada znaczenie relacji mi\u0119dzypokoleniowych, opisuje kryzys ma\u0142\u017ce\u0144ski.<\/p>\n\n\n\n Z ka\u017cdym z bohater\u00f3w Konfucja\u0144skich marze\u0144 <\/em>\u2013 poszukuj\u0105c\u0105 g\u0142\u0119bszego sensu w \u017cyciu Chaoyan, sceptycznym wobec jej nag\u0142ego, niekiedy ocieraj\u0105cego si\u0119 o dewocj\u0119 przebudzenia duchowego m\u0119\u017cem czy zagubionym w \u015bwiecie spo\u0142eczno-rodzinnych zale\u017cno\u015bci kilkuletnim synkiem pary \u2013 mo\u017cna si\u0119 uto\u017csami\u0107. Pa\u0144stwo \u015arodka staje si\u0119 tu tylko symboliczn\u0105 aren\u0105, na kt\u00f3rej rozgrywaj\u0105 si\u0119 znajome ka\u017cdemu emocjonalne i duchowe pojedynki.<\/p>\n\n\n\n \u017begnaj, m\u00f3j synu <\/em><\/strong>|<\/em>Pawe\u0142 K\u0119dziora<\/p>\n\n\n\n Spogl\u0105daj\u0105c na kinowe i festiwalowe seanse przemijaj\u0105cego powoli roku, nie mog\u0142em uciec od nawracaj\u0105cej potrzeby refleksji nad filmem \u017begnaj, m\u00f3j synu<\/em>. W swoim najnowszym, epickim dziele Wang Xiaoshuai ukazuje ponad trzy dekady przemian Pa\u0144stwa \u015arodka przez pryzmat intymnej historii dw\u00f3ch par, kt\u00f3re nierozerwalnie po\u0142\u0105czy\u0142a cicha, \u017cyciowa tragedia.<\/p>\n\n\n\n Re\u017cyser, ukazuj\u0105c losy bohater\u00f3w w spos\u00f3b niechronologiczny, kieruje si\u0119 emocjonaln\u0105 ci\u0105g\u0142o\u015bci\u0105, kt\u00f3ra melancholijnie spaja ze sob\u0105 ich zakurzone i \u015bwie\u017ce wspomnienia. Cho\u0107 ten odwa\u017cny zabieg narracyjny w zestawieniu z ponad trzygodzinnym metra\u017cem mo\u017ce odstraszy\u0107 niejednego widza, jestem pewien, \u017ce ta uniwersalna, ujmuj\u0105ca historia o \u017calu, akceptacji i wybaczeniu oczaruje ka\u017cdego mi\u0142o\u015bnika kina.<\/p>\n\n\n\n Witamy w Czeczenii <\/em><\/strong>| <\/em>Wojciech Tutaj<\/p>\n\n\n\n Dokument Davida France\u2019a \u015bwiadczy o tym, \u017ce nasz \u015bwiat coraz bardziej oddala si\u0119 od (umownej) normalno\u015bci. Re\u017cyser obrazuje prze\u015bladowania, jakich bezkarnie dopuszcza si\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 obywateli Czeczenii na osobach nieheteronormatywnych, w tym na cz\u0142onkach w\u0142asnych rodzin. Nap\u0119dzani mow\u0105 nienawi\u015bci przez Ramzana Kadyrowa, przyw\u00f3dc\u0119 autonomicznej republiki, nie cofn\u0105 si\u0119 nawet przed dokonaniem zab\u00f3jstwa. W tej przera\u017caj\u0105cej rzeczywisto\u015bci dzia\u0142aj\u0105 jednak prawdziwi bohaterowie naszych czas\u00f3w \u2013 rosyjscy aktywi\u015bci, organizuj\u0105cy dla represjonowanych nielegalne ucieczki z kraju. Tw\u00f3rca przedstawia ich walk\u0119 i cierpienie ofiar z wielkim wyczuciem. Udaje mu si\u0119 arcytrudna sztuka, czyli po\u0142\u0105czenie wa\u017cnego tematu i analizy spo\u0142ecznej z perspektyw\u0105 jednostek, przy jednoczesnym utrzymaniu nerwu narracyjnego. Je\u015bli film dokumentalny mo\u017ce wp\u0142ywa\u0107 na wyobra\u017ani\u0119 zbiorow\u0105, to tylko taki jak Witamy w Czeczenii<\/em>: stawiaj\u0105cy na baczno\u015b\u0107 i wzbudzaj\u0105cy autentyczny strach.<\/p>\n\n\n\n D\u017centelmeni <\/em><\/strong>|<\/em>Mateusz Tkaczyk<\/p>\n\n\n\n By\u0107 mo\u017ce Guy Ritchie sko\u0144czy\u0142 si\u0119 ju\u017c dawno temu, a jego poczucie humoru nie jest ju\u017c tak b\u0142yskotliwe jak kiedy\u015b, jednak ten rok \u2013 z wiadomych wzgl\u0119d\u00f3w \u2013 nie obfitowa\u0142 w premiery kinowe i D\u017centelmeni<\/em> s\u0105 dla mnie o tyle wyj\u0105tkowi, i\u017c uda\u0142o mi si\u0119 ich zobaczy\u0107 tu\u017c przed lockdownem. W zasadzie to wystarczy, aby w moim rankingu dzie\u0142o Brytyjczyka znalaz\u0142o si\u0119 na szczycie podium. Podejrzewam, \u017ce nie wszystkich to mo\u017ce przekona\u0107, wi\u0119c nie pozostaje mi nic innego jak wspomnie\u0107 o fenomenalnym aktorstwie, charakterystycznej narracji pe\u0142nej prza\u015bnych dialog\u00f3w oraz humorze, kt\u00f3ry jednych mo\u017ce urazi\u0107, a innych rozbawi\u0107 do \u0142ez.<\/p>\n\n\n\n Guy Ritchie wci\u0105\u017c jest w formie, wci\u0105\u017c umie z lekko\u015bci\u0105 podejmowa\u0107 nieco bardziej dra\u017cliwe tematy i je\u015bli jakikolwiek film mo\u017ce, cho\u0107 na chwil\u0119, uprzyjemni\u0107 przymusowy areszt domowy, z pewno\u015bci\u0105 b\u0119d\u0105 to nienagannie ubrani D\u017centelmeni<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Eternal Beauty <\/em><\/strong>|<\/em> Sabina Tkacz<\/p>\n\n\n\n Schizofrenia paranoidalna, z kt\u00f3r\u0105 mierzy si\u0119 Jane (Sally Hawkins) zniekszta\u0142ca umys\u0142, poch\u0142ania dusz\u0119, pl\u0105cze zmys\u0142y. Odtr\u0105cona przez rodzin\u0119 i zdradzona przez najbli\u017cszych kobieta poszukuje utraconej mi\u0142o\u015bci, coraz bardziej zatracaj\u0105c si\u0119 w chorobie. Wyimaginowany g\u0142os ukochanego wydobywaj\u0105cy si\u0119 ze s\u0142uchawki czerwonego telefonu przynosi tylko chwilowe ukojenie. Tragikomiczny zapis los\u00f3w Jane stanowi przeciwwag\u0119 dla patetycznych produkcji, w kt\u00f3rych bohaterowie mierz\u0105cy si\u0119 z zaburzeniami psychicznymi zostaj\u0105 sprowadzeni jedynie do roli ofiary lub oprawcy, a sama choroba jawi si\u0119 w nich jako wyrok skazuj\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n Pod k\u0105tem wra\u017cliwo\u015bci dzie\u0142o Craiga Robertsa budzi skojarzenia z Ameli\u0105 <\/em>Jeana-Pierra Jeuneta, natomiast w warstwie wizualnej nawi\u0105zuje do tw\u00f3rczo\u015bci Wesa Andersona i Michela Gondry\u2019ego, co w po\u0142\u0105czeniu z kalejdoskopem \u017cyciowych do\u015bwiadcze\u0144 barwnych postaci drugoplanowych czyni ten film wyj\u0105tkowym.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W naszym zestawieniu znalaz\u0142y si\u0119 filmy, kt\u00f3re w mijaj\u0105cym roku mia\u0142y polsk\u0105 premier\u0119 w dystrybucji kinowej, na festiwalach lub platformach streamingowych. Kolejno\u015b\u0107 przypadkowa. Na rauszu | Justyna Leszek Czy rzeczywi\u015bcie urodzili\u015bmy si\u0119 ze zbyt ma\u0142\u0105 ilo\u015bci\u0105 alkoholu we krwi? Najnowszy film Thomasa Vinterberga to nie tylko znakomita opowie\u015b\u0107 o kulturowej roli alkoholu (tak\u017ce poza Dani\u0105), ale przede wszystkim bezwarunkowa [\u2026]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"wp_typography_post_enhancements_disabled":false,"footnotes":""},"categories":[17],"tags":[],"class_list":["post-390","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-nr-43-bilans"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/390","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=390"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/390\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":391,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/390\/revisions\/391"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=390"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=390"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/16mm.com.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=390"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}